पुढील उतारा वाचा आणि खालील प्रश्नांसाठी योग्य पर्याय निवडा.
शाळेच्या वाटेवर आठेक महिने झुळझुळ वाहणारा ओहोळ होता. खंडोबाच्या माळाकडून वाहत येऊन तो सीता नदीला जाऊन मिळायचा. शाळेच्या वाटेत ओहोळावर दोन मोठे पाईप आडवे टाकलेले होते. खाली पाईपातून झुळझुळ पाणी आणि वरतून आम्ही ये जा करत असू. दोन पाईप्सच्या सांदीतून झुळझुळ पाणी पाहण्याचा शिरस्ता होता. आमचा तो सिनेमा होता. कधी आत खेकडे, साप, गोगलगायी दिसायच्या काहीच दिसलं नाही तरी लाल मुंगळे पळताना हमखास दिसायचे.
शाळेच्या मैदानात मोठ्यांची एक टीम खेळत असे. या टीमचा पंचक्रोशीत दरारा होता. त्यांच्या आजूबाजूला सुरक्षित अंतरावर जागा मिळेल तिथे आमची टीम खेळत असत. विहिरीवरून मोठ्या बायका कंबरेवर घागरी घेऊन पाणी भरताना छोट्या मुली तांबे कंबरेवर ठेऊन मोठ्या बायकांचं अनुकरण करायचा, तसं मोठ्यांचं अनुकरण करणाऱ्या या चिंगळ्या टीम होत्या. आमच्या टीममध्ये मात्र भांडणचं फार होत. आउट होण्यावरून तर हमखास वाद व्हायचे. हे वाद कधी मारामारीपर्यंत जात. मग कुणीतरी टीम सोडून जायचं. कधी दुसऱ्या टीममधला आमच्याकडे यायचा. अशी खुन्नस सुरु असे.
एक दिवस मैदानात पोहचायला आम्हाला उशीर झालेला. सगळ्या जागा दुसऱ्या टीमने पटकावल्या होत्या. आमची नेहमीची जागा एक भांडकुदळ टीमने पटकावली होती. त्यामुळे बसून राहण्याशिवाय पर्याय नव्हता. नाईलाजाने आम्ही मोठ्यांचा खेळ बघत बसलो. त्यावेळी हे लोक लेदर बॉलनी मॅटवर खेळायचे. बेल्सवाले स्ट्म्प, पॅड, ग्लोव्हज, कंपनीची बॅट असा थाट होता. हिंदीचे देशपांडे सर या टीमचे आधारस्तंभ. ते स्वतः उत्तम फिरकी गोलंदाजी करत. ढोर डॉक्टर असणारे गोलंदाज माने, विकेटकीपिंग करणारे स्टेशनमास्तर काणे, फास्ट बॉलर भीमाप्पा, सुर्यकांत पांचाळ, प्रेमानंद हे तर आमचे आदर्शच होते. आज खेळायला जागाच नसल्यामुळे खेळ पाहत बसलो होतो. दरम्यान, आमच्यातील दोघांनी नवीन मैदान शोधलं होतं. शाळेच्या बाजूला गरीब मुलांसाठी एक वसतिगृह चालवलं जात असे. त्या वसतिगृहाच्या मागे थोडी मोकळी जागा होती. एरवी तिकडे आम्ही फिरकत नसू. आज मजबुरी होती. शेजारच्या झाडाच्या फांद्यांच्या झाडू करून जागा साफ केली. बेशरमीचे स्टम्प रोवले. बाकी ओबडधोबड जागेत खेळ सुरु झाला. आधीच कॉर्क बॉल दारू प्यायल्यासारखा उसळायचा. आज तर त्याचा पिसाळलेला हत्ती झाला होता. दोघांना चांगलाच प्रसाद मिळाला होता. अंधारून येईपर्यंत खेळ सुरु होता. लांबवर माणसंही दिसायची नाहीत. नवीन जागा. शेवटी घाबरूनच खेळ थांबवला. घराकडे धूम ठोकली. दुसऱ्या दिवसापासून एकाने लवकर येऊन स्टम्प लावून जागा आरक्षित करणं सुरु झालं. पुन्हा त्या वसतिगृहाच्या मागच्या जागेत आम्ही फिरकलोच नाही.