ବଙ୍ଗଦେଶର କର ଇଂରେଜମାନଙ୍କର ହିଁ ପ୍ରାପ୍ୟ । କିନ୍ତୁ ଶାସନଭାର ନବ୍ୟ ନବାବଙ୍କ ଉପରେ । ଯେଉଁସବୁ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରୁ ଇଂରେଜମାନେ କର ଆଦାୟ କରୁଥିଲେ, ସେହିସବୁ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକରେ ଜଣେ ଲେଖାଏଁ କଲେକ୍ଟରଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତି କରୁଥିଲେ । ଖଜଣା ଆଦାୟ ହୋଇସାରିବା ପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଅର୍ଥରାଶି କଲିକତାକୁ ପଠାଯାଉଥିଲା । ଲୋକେ ପଛେ ନ ଖାଇ ନ ପିଇ ମରନ୍ତୁ, ହେଲେ ଖଜଣା ଆଦାୟ ବନ୍ଦ ହେବନାହିଁ । ତେବେ ଏଥର ପୂର୍ବଭଳି ଖଜଣା ଆଦାୟ ହୋଇପାରିନାହିଁ । କାରଣ ମାତା ବସୁମତୀ ଏବେ ଧନ ପ୍ରସବ କରିବାରେ ଅକ୍ଷମ । ଯାହାହେଉ, ଯାହାକିଛି ଆଦାୟ ହୋଇଛି ତାହା ଗାଡ଼ିରେ ବୋଝେଇ ହୋଇ ସିପାହୀମାନଙ୍କ ପହରାରେ କଲିକତା ଇଷ୍ଟଇଣ୍ଡିଆ କମ୍ପାନୀର କୋଷାଗାରକୁ ଯାଉଥିଲା । ଆଜିକାଲି ଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କ ଭୟ ଖୁବବେଶୀ । ଏଥିଲାଗି ପଚାଶଜଣ ସଶସ୍ତ୍ର ସିପାହୀ ଶଗଡ଼ଗାଡ଼ିର ଆଗପଛ ହୋଇ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବରେ ସୁରକ୍ଷାବଳୟ ସୃଷ୍ଟିକରି ଯାଉଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କର ସର୍ଦ୍ଦାର ଥିଲେ ଜଣେ ଗୋରା ଇଂରେଜ । ସେହି ଗୋରା ଲୋକଜଣକ ସବା ପଛରେ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢି ଯାଉଥିଲେ । ପ୍ରଖର ଖରାହେବା କାରଣରୁ ସିପାହୀମାନେ ଦିନରେ ବାଟ ନ ଚାଲି ରାତିରେ ଚାଲୁଥିଲେ ।