ମୁଁ କେତେ ଦିନ କୋବ୍ରା ସହିତ କୋଠରୀରେ ରହିଥିଲି ମୁଁ କହିପାରିବି ନାହିଁ | ମୋର ସେବକ ପରେ କହିଥିଲେ ଯେ ଏହା ମାତ୍ର ଅଧ ଘଣ୍ଟା ଥଲା, ଏବଂ ମୋର ସେବକ ରାତ୍ରୀ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଟେବୁଲ୍‌ ରଖିଥିବାବେଳେ ମୁଁ ଶୁଣିଥିବା ଶବ୍ଦ ଅପେକ୍ଷା ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଅଧିକ ସ୍ୱାଗତ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ | ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବାଥରୁମ୍‌ କବାଟକୁ ଡାକିଲି, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ମୋର ଅସୁବିଧା ବିଷୟରେ କହିଲି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଲଣ୍ଠନ ଏବଂ ସିଡ଼ି ଆଣିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲି | ଆଉ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଅପେକ୍ଷା ପରେ, ମୁଁ ସ୍ଵରର ବାବେଲ୍‌ ଶୁଣିଲି, ତା'ପରେ ଘରର ବାହ୍ୟ କାନ୍ଥରେ ସିଡ଼ି ସ୍କ୍ରାପ୍ କରିଦେଲି । ଯେତେବେଳେ ଲଣ୍ଠନକୁ ଝରକାକୁ ଉଠାଯାଇଥିଲା , ଭୂମିର ଦଶ ଫୁଟ ଉପରେ, ଏହା କୋଠରୀକୁ ଆଲୋକିତ କରିନଥିଲା , ତେଣୁ ମୁଁ ଏହାକୁ ଧରିଥ୍‌ବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କାଚର ଏକ ପ୍ୟାନ୍‌ ଭାଙ୍ଗିବା ଏବଂ ଖୋଲିବା ମାଧ୍ୟମରେ ଲଣ୍ଠନ ଦେଇ ଯିବାକୁ କହିଲି | ଲଣ୍ଠନକୁ ସିଧା ପାସ୍‌ କରିବା ପାଇଁ ଖୋଲିବା ବହୁତ ଛୋଟ ଥିଲା | ତଥାପି, ଏହା ତିନି ଥର ପୁନଃ ଆଲୋକିତ ହେବା ପରେ, ଶେଷରେ ଏହାକୁ କୋଠରୀରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଅନୁଭବ କରି ଯେ କୋବ୍ରା ମୋ ପଛରେ ଅଛି ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ବୁଲାଇଲି ଏବଂ ଏହାକୁ ଦୁଇ ଫୁଟ ଦୂରରେ ଶୋଇବା ଘର କବାଟତଳେ ପଡ଼ିଥିବାରୁ ଦେଖିଲି । ବହୁତ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ଢଳି, ମୁଁ ସେ ଭାରୀ ଗାଧୋଇବା -ଚଟାଣ ଉଠାଇଲି, ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚକୁ ଉଠାଇଲି ଏବଂ କୋବ୍ରା ମୋ ଆଡକୁ ଚଟାଣ ଉପରେ ଖସିଯାଉଥ୍‌ବାରୁ ଏହାକୁ ପଡ଼ିବାକୁ ଦେଲି | ସୌଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମୁଁ ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ସଠିକ୍‌ ଭାବରେ ବିଚାର କଲି ଏବଂ ଗାଧୋଇବା ଚଟାଣ ମୁଣ୍ଡରୁ ଛଅ ଇଞ୍ଚ କୋବ୍ରାର ବେକରେ ଖସିପଡିଲା | ଯେହେତୁ ଏହା କାଠରେ କାମୁଡ଼ି ଲାଞ୍ଜରେ ଧକ୍କା ଦେଲା, ମୁଁ ବାରଣ୍ଡା କବାଟକୁ ଶୀଘ୍ର ଅଗ୍ରସର ହେଲି ଏବଂ କିଛି ସମୟ ବାହାରେ, ବାଡ଼ିରେ ସଜିତ ଏବଂ ଲଣ୍ଠନ ବହନ କରୁଥିବା ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ , କାରଣ ଶବ୍ଦ ରେଳ କ୍ଵାର୍ଟର୍ସକୁ ଆସିଥିଲା ଯେ ମୁଁ ଏକ ବନ୍ଦ କୋଠରୀରେ ଏକ ବଡ ସାପ ସହିତ ଜୀବନ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିଲି |