ମୁଁ କୋବ୍ରା ସହିତ କୋଠରୀରେ କେତେ ଦିନ ରହିଲି ମୁଁ କହି ପାରିବି ନାହିଁ । ମୋର ସେବକ ପରେ କହିଲା ଯେ ଏହା ଅଧ ଘଣ୍ଟା ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ମୋର ସେବକ ରାତ୍ରିଭୋଜନ ପାଇଁ ଟେବୁଲ୍‌ ରଖିଥିବା ଶବ୍ଦ ଅପେକ୍ଷା ଆଉ କୌଣସି ଧ୍ଧନି ମୋତେ ସ୍ୱାଗତଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ । ମୁ ତାଙ୍କୁ ବାଥରୁମ ଦ୍ଵାରକୁ ଡାକିଲି ଏବଂ ମୋର ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ କହିଲି ଏବଂ ଏକ ଲଣ୍ଠନ ଏବଂ ସିଡ଼ି ଆଣିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧେଶ ଦେଲି | ଆଉ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଅପେକ୍ଷା ପରେ, ମୁଁ ସ୍ଵରର ବାବୁଲ ଶୁଣିଲି, ତା' ପରେ ଘରର ବାହ୍ୟ କାନ୍ଥରେ ସିଡିର ସ୍କ୍ରାପ ଯେତେବେଳେ ଭୂମିରୁ ଦଶ ଫୁଟ ଉଚ୍ଚରେ ଝରକା ପାଖକୁ ଲଣ୍ଠନ ଉପରକୁ ଉଠାଗଲା, ସେତେବେଳେ ଏହା କୋଠରୀକୁ ଆଲୋକିତ କଲା ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହାକୁ ଧରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲି ଯେ ଗ୍ଲାସର ଏକ ପ୍ୟାନ ଭାଙ୍ଗ ଏବଂ ଲଣ୍ଠନକୁ ସେହି ସ୍ଥାନ ଦେଇ ଦିଅ |ଲଣ୍ଠନ ଟି ସିଧା ହୋଇ ଯିବା ପାଇଁ ଖୋଲା ରାସ୍ତାଟି ବହୁତ ଛୋଟ ଥିଲା । ଅବଶ୍ୟ, ଏହା ଡିନିଥର ରିଲିଟି ହେବା ପରେ, ଶେଷରେ ଏହାକୁ କୋଠରୀରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଗଲା ଏବଂ କୋବ୍ରା ମୋ ପଛରେ ଥ୍‌ବା ଅନୁଭବ କରି ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ବୁଲାଇ ଦେଖିଲି ଯେ ଶୋଇବା ଘରର କବାଟ ତଳେ ଦୁଇ ଫୁଟ ଦୂରରେ ପଡ଼ିଛି | ବହୁତ ଧିରେ ଧିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ମୁ ସେ ଭାରି ବାଥ-ମ୍ୟାଟ ଉଠାଇଲି, ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚକୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଲି ଏବଂ କୋବ୍ରା ଚଟାଣ ଉପରେ ମୋ ଆଡକୁ ଝୁଲି ରହିଲା | ଭାଗ୍ୟବଶତ ମୁଁ  ମୋର ଲକ୍ଷକୁ ସଠିକ୍  ଭାବରେ ବିଚାର କଲି ଏବଂ ବାଥ-ମ୍ୟାଟ କୋବ୍ରାର ବେକରୁ ମୁଣ୍ଡରୁ ଛ ଇଞ୍ଚି ଖସିଗଲା | ଯେହେତୁ ଏହା କାଠରେ କାମୁଡ଼ିଲା ଏବଂ ତାର ଲାଞ୍ଜ ସହିତ ବାଡେଇଲା, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ବାରଣ୍ଡା ଦ୍ଵାରକୁ ଗଲି ଏବଂ କିଛି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ବାହାରେ ବାଡ଼ିରେ ସଜ୍ଜିତ ଏବଂ ଲଣ୍ଠନ ବହନ କରୁଥୁବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିଗଲି, କାରଣ ଶଦ୍ଦଟି ରେଳବାଇରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା ଯେ ମୁଁ ଏକ ତାଲା ପଡିଥିବା କୋଠରୀରେ ଏକ ବଡ ସାପ ସହିତ ଜୀବନ-ମୃତ୍ୟୁ ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିଲି |