​ਬਿਨਾ ਮਨ ਦੀ ਅਰੋਗਤਾ ਦੇ ,ਸਰੀਰ ਆਰੋਗ ਨਹੀਂ ਹ੍ਹੋ ਸਕਦਾ।ਇਹ ਭੇਦ ਬਹੁਤ ਘਟ  ਲੋਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮਾਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਸਾੜੇ -ਈਰਖਾ ਦੀ ਅੱਗ ਚਲਦੀ ਰਹੇ ,ਸਦਾ ਵੈਰ -ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਹਾਵੀ ਰਵੇ.,ਉਹ ਸਰੀਰ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।ਹੁਣ ਪੱਛਮੀ ਡਾਕਟਰ ਵੀ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਬੀਮਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਛੇਤੀ ਅਰੋਗ  ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।  "ਚਿੰਤਾ" ਮਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੋਗ ਹੈ ,ਇਕ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਚਿੰਤਾ, ਚਿਤਾ ਸਮਾਨ ਹੈ. ਚੀਤਾ ਤਾਂ ਏਕੋ ਵਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾੜ  ਕੇ ਸਵਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਪਾਰ ਚਿੰਤਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ  ਰੋਜ ਸਾੜਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਬ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ  ਹੈ।  ਜੇਕਰ ਮਾਨ ਅਰੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਆਪੇ ਰੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।  ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ , ਸਦਾ ਰਹੇ ਕੰਚਨ ਸੀ ਕਾਯਾ ,ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਨਾ ,ਮਨ ਅਰੋਗ ਕਰ ਲਿਆ। "