ਮਿਸਿਜ਼ ਸ਼੍ਰੇਆ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਗਣਿਤ ਦੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋ ਅੰਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੰਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ,
(i) \(\frac{\begin{matrix} \,\,\,\,\,2 \, 3 \\\ +\,4\,6 \end{matrix}}{\,\,\,\,\,\,6\,9}\)
(ii) \(\frac{\begin{matrix} \,\,\,\,\,20 \,+ \, 3 \\\ +\,40 \,+\,6 \end{matrix}}{\,\,\,\,\,\,60\,+\,9 \,=\, 69}\)
(iii) (23 + 46)
= (20 + 3) + (40 + 6)
= (20 + 40) + (6 + 3)
= 60 + 9 = 69
ਉਸਦੀ ਪੈਡਾਗੋਜੀ ਲਈ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਬਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ?
1
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਣਿਤਿਕ ਸੰਚਾਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
2
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਗਣਿਤ ਵਿੱਚ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
3
ਉਹ ਇੰਨੇ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਰਹੀ ਹੈ।
4
ਉਹ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।