ઊંચા પર્વતો અને ઊંડા વાદળી સમુદ્રની વચ્ચે આવેલા નાના દરિયાકાંઠાના ગામમાં, એવી પરંપરા છે જે બીજે કશે નથી."બેફિલ્ડ" તરીકે ઓળખાતું આ ગામ તેની અનન્ય સીવીડ(સમુદ્રમાં ઊગતી વનસ્પતિ) ખેતી પદ્ધતિઓ માટે જાણીતું છે. ખાડી વિસ્તાર પોષક તત્ત્વોથી સમૃદ્ધ છે અને સીવીડની વિવિધ પ્રજાતિઓના વિકાસ માટે એક આદર્શ વાતાવરણ પૂરું પાડે છે. આ સીવીડ, સ્થાનિક લોકો દ્વારા ખાવા સિવાય, વિવિધ ઔષધીય ઉપયોગોમાં પણ નિર્ણાયક ભૂમિકા ભજવે છે.
ખેતીની પ્રક્રિયાનું નેતૃત્વ વડીલો દ્વારા કરવામાં આવે છે, જે જ્ઞાની સ્ત્રીઓ અને પુરુષોનું જૂથ છે, જેમને પેઢીઓથી પસાર થયેલ જ્ઞાન વારસામાં મળ્યું છે. તેઓ ગામના યુવાનોને માર્ગદર્શન આપે છે, ખાતરી કરે છે કે યોગ્ય પદ્ધતિઓ અનુસરવામાં આવે છે. પ્રાચીન વૃક્ષોમાંથી કોતરવામાં આવેલા ખાસ લાકડાના સાધનોનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે, જેમાં કાર્બનિક સંયોજનોના ગુપ્ત મિશ્રણનો ઉપયોગ થાય છે જે વૃદ્ધિમાં મદદ કરે છે.
ગામડાની અર્થવ્યવસ્થા સીવીડની ખેતી પર ખીલે છે, અને નિકાસ કરાયેલ ઉત્પાદનોને વિશ્વભરમાં સારી રીતે ગણવામાં આવે છે. જો કે, વધતી માંગે પડકારોનો સમૂહ ઉભો કર્યો છે. વધુ પડતી ખેતી, શિપિંગમાંથી પ્રદૂષણ અને બહારના લોકો દ્વારા ગેરકાયદેસર કાપણી આ પ્રથાના ટકાઉપણાને જોખમમાં મૂકે છે. ગ્રામીણ પરિષદ, કેટલીક આંતરરાષ્ટ્રીય પર્યાવરણીય સંસ્થાઓની મદદથી, આ મુદ્દાઓને ઉકેલવા માટે કામ કરી રહી છે.
વધુમાં, ગ્રામજનો અને સીવીડ વચ્ચે આધ્યાત્મિક જોડાણ મજબૂત છે. લણણીની ઉજવણી અને ચાંદની રાતોમાં વાર્તા કહેવાના સત્રો સામાન્ય છે. આ પ્રસંગો ગ્રામજનો વચ્ચે બંધન બનાવે છે અને પરંપરાઓને જીવંત રાખે છે. કમનસીબે, આધુનિક ટેક્નોલોજીનું અતિક્રમણ અને યુવા પેઢીના બદલાતા મૂલ્યો આ પ્રિય રિવાજો માટે જોખમ ઊભું કરે છે.