કોઈ પોતાના દમ પર જીવિત નથી રહેતું, અને કોઈ એકલું પણ સમૃદ્ધ નથી થતું. હા, તમને જીવનના દુખદ્દ આઘાત પછી એક પ્રબલ એકાંતતાનો અનુભવ થઈ શકે છે. પરંતુ આપણે ફક્ત એકલા જીવીત રહેવા માટે નથી બનાવાયા. એકાંતતા આપણને મારી નાખશે, રક્ષણ નહીં કરશે. આપણે માનવો સામાજિક પ્રાણીઓ છીએ જે સમુદાય માટે બનાવ્યા છીએ. જ્યારે પરિવાર અને મિત્રો આપણને ખૂબ જ કંટાળામાં મૂકે છે, તેઓ આપણી જીવનરક્ષાનો એક અનિવાર્ય ભાગ રહે છે.
સંકટની પછીના એકાંતતા અને એકાંતને તોડવા માટે, કોઈએ સાથીઓ, મિત્રો, અને પરિવારને શોધવો પડશે. આપણા જીવનમાં લોકોને આપણા જીવનમાં સમાવવા દેવું પડશે. આપણી જરૂરના સમયે, આપણે અજાણ્યા લોકો અથવા સંપૂર્ણ અજાણ્યા લોકોની કૃપા પર પણ નિર્ભર રહેવું પડે છે. કેટલાક આપણને આશ્ચર્યમાં મૂકશે, મદદ માટે બહાર આવશે. અન્ય - ઘણીવાર આપણા શ્રેષ્ઠ મિત્રો અને સૌથી નિકટના ભાઈબહેનો - આપણને ખૂબ જ નિરાશ કરશે.
જ્યારે હું સંકટના સમયે એકાંતને પસંદ કરવાની મોહકતા અનુભવતો હતો, ત્યારે હું મારા પોતાને કહેતો, "શાપિત, ફક્ત કોઈને કૉલ કરો..." જીવિત રહેવા માટે, આપણે સહાનુભૂતિશીલ આત્માઓ - સહાનુભૂતિશીલ વિકલ્પો શોધવા પડશે. આપણા આંતરિક શિકાર આ ટાળશે, એક ખોળામાં પાછા ખેંચાઈ જવાનું પસંદ કરશે. જો કે, આપણું આંતરિક જીવન લોકોને ઇચ્છે છે. આપણે એવા લોકોને શોધવા જરૂરી છે જે આપણે જે પસાર કરી રહ્યા છીએ તે સમજે છે. સામાજિક સહાય અત્યંત જરૂરી છે.