ଗୌତମବୁଦ୍ଧ ପହଞ୍ଚିଲେ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ସହରରେ । ବାଟରେ ଦେଖାହେଲା ଗୋଟିଏ କିଶୋରୀ ସହିତ । ବୟସ ତେର କି ଚଉଦ ହେବ । କିଶୋରୀ କହିଲା, ବୁଦ୍ଧ, ଆପଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆମ ସହରର ଲୋକଙ୍କୁ କିଛି କହିବେ । ମୁଁ ଏବେ ମୋ ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଲକୁ ଖାଦ୍ୟ ନେଇ ଯାଉଛି । ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଣିବା ଲାଗି ଠିକ୍ ସମୟରେ ଫେରିବି । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯଦି ଦଇବାତ୍ ଫେରି ନ ପାରିଲି ମୋ ପାଇଁ ଟିକିଏ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବେ । ସହରରେ ଚାରିଆଡେ ବ୍ୟାପିଗଲା ଯେ ଗୌତମବୁଦ୍ଧ ଆସିଛନ୍ତି । ବୁଦ୍ଧ ଯେଉଁଠି ବିଶ୍ରାମ ନେଉଥ୍ଲେ ସେଠାରେ ପୁରା ସହର ରୁଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା । ସହର ମୁଖ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଲୋକ ଆଗ ଧାଡିରେ ବସିଗଲେ । ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅନୁରୋଧ କଲେ ମହାତ୍ମା, କିଛି କହନ୍ତୁ । ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ କିଛି ଶୁଣିବାକୁ ବ୍ୟଗ୍ର ହୋଇ ବସିଛୁ । ବୁଦ୍ଧ କହିଲେ, ହଁ କହିବି । ଏହା କହି ସେ ବାରମ୍ବାର ରାସ୍ତାକୁ ଚାହୁଁଥାନ୍ତି । ସେଠାରେ ଜମିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଭିତରୁ ଜଣେ କହିଲେ - ହେ, ମହାତ୍ମା, ଆପଣ କାହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି ? ଏଠିତ ସହରର ସବୁ ଗଣ୍ୟମାନ୍ୟ ଲୋକ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି ।
ବୁଦ୍ଧ କହିଲେ - ତାହା ସତ | କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯାହା ଲାଗି ଏ ସହରକୁ ଆସିଛି ସେ ତ ନାହିଁ । ଏଇ ସମୟରେ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା ଛୋଟ ଝିଅଟି ଏବଂ କହିଲା - ବୁଦ୍ଧ ମୋର ଟିକିଏ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଗଲା । ମୁଁ କୃତଜ୍ଞ ଆପଣ ମୋ ଲାଗି ଅପେକ୍ଷା କରଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି ଯେ ଆପଣ ମୋ ଲାଗି ଅପେକ୍ଷା କରିବେ ?
ସେଠାରେ ଥିବା ଲୋକ ହସି ଉଠିଲେ । ଜଣେ କହିଲା - କାହିଁକି, ତୁ କ'ଣ ମହାରାଣୀ ?
ବୁଦ୍ଧ କହିଲେ - ସେ ଠିକ୍ ଜାଣିଥ୍ଲା । ଏବେ ତାକୁ କହିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ | ଝିଅ ଛେପ ଢୋକି କହିଲା - ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି ଆପଣ ମୋ ଲାଗି ଅପେକ୍ଷା କରିବେ । କାରଣ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଲାଗି କେତେ ବର୍ଷ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି । ମୋ ବୟସ ଯେତିକି ବେଳେ ଚାରି ବର୍ଷ ମୁଁ ସେବେଠାରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଓ ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଣିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଥିଲି । ମୋ ଅପେକ୍ଷା ବୋଧହୁଏ ଦଶ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ହେଲାଣି । ତେଣୁ ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି ଆପଣ ମୋ ଲାଗି ଅପେକ୍ଷା କରିବେ । ବୁଦ୍ଧ କହିଲେ, ଝିଅ, ତୁମେ ଠିକ୍ ବୁଝିପାରୁଛ | ଯେମିତି ତୃଷା ଥିବା ଲୋକ ପାଖକୁ ପାଣି ପହଞ୍ଚିବା ଦରକାର, ସେମିତି ତୁମ ପାଖରେ ମୁଁ ପହଞ୍ଚିବା ଦରକାର, ବୋଲି ମୁଁ ଏ ସହରକୁ ଆସିଛି । ମୁଁ କେବଳ ତୁମରି ଲାଗି ଏ ସହରକୁ ଆସିଛି । ଛୋଟ ଝିଅ ଆଖିରୁ କେଇ ବୁନ୍ଦା ଲୁହ ଖସିପଡିଲା ।
ନିମ୍ନୋକ୍ତ ବାକ୍ୟରେ ରେଖାଙ୍କିତ କେଉଁ ଶବ୍ଦଟି ସର୍ବନାମ ନୁହେଁ ଚିହ୍ନଟ କର ।
ମୁଁ କୃତଜ୍ଞ ଆପଣ ମୋ ଲାଗି ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି ।