'ଶିକାର' ଗଳ୍ପ ଭଗବତୀ ଚରଣ ପାଣିଗ୍ରାହୀଙ୍କ ଶୋଷକ ଗୋଷ୍ଠୀମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ଚରମ ସ୍ଵର ଉତ୍ତୋଳନ । ଘିନୁଆ ଶୋଷକ, ଦଳିତ ଅବହେଳିତ ଗୋଷ୍ଠୀର ସାର୍ଥକ ପ୍ରତିନିଧି । ତା' ବାହୁରେ ଅଛି ଅମାପ ବଳ ଓ ହୃଦୟରେ ଅସୀମ ସାହସ । ଯେଉଁ ହିଂସ୍ରଜନ୍ତୁମାନେ ମଣିଷର ଯତି କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଶିକାର କରେ । ଗାଳ୍ପିକ ପାଣିଗ୍ରାହୀ ଗୋବିନ୍ଦ ସର୍ଦ୍ଦାରଙ୍କୁ ସାମନ୍ତବାଦୀ ଶୋଷକ ଗୋଷ୍ଠୀର ପ୍ରତିନିଧି ରୂପେ ଚିତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି । ଗୋବିନ୍ଦ ସର୍ଦ୍ଦାର ଚରିତ୍ରକୁ ପାଠକମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପରିଚିତ କରିବାକୁ ଗାଳ୍ପିକ କହିଛନ୍ତି । "ଗୋବିନ୍ଦ ସର୍ଦ୍ଦାର ସବୁବେଳେ ମଟରରେ ଯିବା ଆସିବା କରେ । ସେ ତାର ଧନସମ୍ପତ୍ତି କମାଇଛି ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଲୁଟିକରି, କେତେ ଲୋକଙ୍କୁ ସେ ମାରିଛି, କେତେ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଚ୍ଛନ୍ନ କରିଛି, କେତେ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକଙ୍କର ଇଜ୍ଜତ ନେଇଛି ।ଗୋବିନ୍ଦ ସର୍ଦ୍ଦାର ମହାବଳ ବାଘଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଭୟାନକ ଓ ମାରାତ୍ମକ । ଗରିବ ଆଦିବାସୀ ମଣିଷର ଲୁହ ଦାନରେ ଅର୍ଜିଛି ଅନେକ ଧନସମ୍ପତ୍ତି ଅବହେଳିତ ସର୍ବହରାର ପ୍ରତୀକ ଘିନୁଆ ତାର ଜମିବାଡ଼ି ଯିବା ଦୁଃଖକୁ ନିଜ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଚାପି ରଖିଥିଲା, ଗୋବିନ୍ଦ ସର୍ଦ୍ଦାରର ଗୁଣ୍ଡାପଣ ଭୟରେ । ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ଲୋଲୁପ ଦୃଷ୍ଟି ରଖି ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବାର ଦୃଶ୍ୟକୁ ଘିନୁଆ ହଜମ କରିପାରେ ନାହିଁ । ଘିନୁଆର ଟାଙ୍ଗିଆ ଚୋଟରେ ଗୋବିନ୍ଦ ସର୍ଦ୍ଦାର ଟଳିପଡ଼େ । ତାକୁ ହତ୍ୟା କରି ଘିନୁଆ ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ଲାଭ କରିଛି ।
ଶିକାର ଗଳ୍ପରେ ସାମନ୍ତଵାଦୀ ଶୋଷକ ଗୋଷ୍ଠୀର ପ୍ରତିନିଧି କିଏ?