“ଅପରାଧ ତଥା ଦଙ୍ଗା ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ପରିସ୍ଥିତି ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳ ଅପେକ୍ଷା ସହରାଞ୍ଚଳରେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଟେ । ସହରୀ ଜୀବନଯାପନ ଅଧିକ ଅଜ୍ଞାତ ଜୀବନଯାପନ କରିଥାଏ । ଏହା ପରମ୍ପରା ଭିତ୍ତିକ ସମାଜରେ ସାଧାରଣତ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ପ୍ରତିବନ୍ଧକରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ । କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିବନ୍ଧକରୁ ଅଧିକ ସ୍ଵାଧୀନତା ଏବଂ ନିୟନ୍ତ୍ରଣଗୁଡ଼ିକ ବିଚ୍ୟୁତ ହେବା ପାଇଁ ଅଧିକ ସ୍ଵାଧୀନତା ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ । ଏବଂ ଅଧିକ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ, ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ସହରୀ ସମାଜରେ ବାସ କରିବା ଅର୍ଥ ହେଉଛି ନିୟାମକ ଆଚରଣ ବିଧି ପ୍ରାୟତଃ ଦୂର ଅମଲାତନ୍ତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ନିର୍ଦ୍ଧେଶିତ ହୋଇଥାଏ । ସରକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଗ୍ରହଣ ନକରି ଟାଉନ୍ କିମ୍ବା ଗ୍ରାମକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଏ । ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଯେତେ ବିବାଦୀୟ ମନେହୁଏ, ବଡ ସହର ତୁଳାନରେ ଏହା କମ୍ ରେକର୍ଡ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥାଏ । ଯଦିଓ ଛୋଟ ଛୋଟ ପୋଲିସ୍ ପାଇଁ କିଛି ନିଷ୍ପତ୍ତି ଅସୁବିଧା ସୃଷ୍ଟି କରେ । ସହର, ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଏବଂ ଅବଜେକ୍ଟିଭ ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବଦା ଗ୍ରହଣୀୟ ନୁହେଁ । ଜନସଂଖ୍ୟା, ଅଧିକ ଧନ, ଅଧିକ ବାଣିଜ୍ୟକ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ଏବଂ ଆମର ଟେକ୍ନୋଲୋଜିର ଅଧିକ ଉତ୍ପାଦ ମଧ୍ୟ ଚୋରି ପାଇଁ ଅଧିକ ବାରମ୍ବାର ସୁଯୋଗ ପ୍ରଦାନ କରେ । ପୀଡିତମାନେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ନୁହଁନ୍ତି, ସମ୍ପତ୍ତି ବିମାଭୁକ୍ତ ହୋଇଛି, ଅଧିକ ପରିମାଣରେ ଉପଭୋକ୍ତା ସାମଗ୍ରୀ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଛି ଏବଂ ଅଧିକ ପୋର୍ଟେବଲ ଅଟେ । ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ନୈତିକ ଶିକ୍ଷା ସତ୍ତ୍ୱେ ଅପରାଧ ହାର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ ।“