ମୋର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଗୃହପାଳିତ ପଶୁ ଏକ କପୋତ ଥିଲା । ସେ ତଥାପି ବହୁତ ଛୋଟ ଥିଲେ । ସେ ତଥାପି ବହୁତ ଛୋଟ ଥିଲେ । ସେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବିଦ୍ରୋହୀ ପକ୍ଷୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପୋଷା କୁଞ୍ଚିତ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଚର୍ମକୁ ମିଶାଇ, ମିଶ୍ରିତ, ଭୟଙ୍କର ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗ ସହିତ ଶିଶୁ କପୋତକୁ ଆଚ୍ଛାଦନ କଲା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ କେଶରେ ପରିଣତ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ । ତାଙ୍କର ଘୃଣ୍ୟ ଏବଂ ମେଦବହୁଳ ରୂପ ହେତୁ, ଲ୍ୟାରି ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ କ୍ଵାଶିମୋଡ଼ା ବୋଲି ଡାକିବା ଏବଂ ଏହାର ପ୍ରଭାବକୁ ଜାଣି ନପାରି ନାମକୁ ପସନ୍ଦ କରିବା, ମୁଁ ରାଜି ହେଲି । ତାଙ୍କର ଅଣଓଡିଆ ପ୍ରତିପୋଷଣ ହେତୁ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଜୀବନର ତଥ୍ୟ ଶିଖାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର କୌଣସି ପିତାମାତା ନ ଥିବାରୁ କ୍ଵାଶିମୋଡ଼ା ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଗଲେ ଯେ ସେ ଆଦୌ ପକ୍ଷୀ ନୁହନ୍ତି, ଏବଂ ଉଡିବାକୁ ମନା କରିଦେଲେ । ଏହା ବଦଳରେ ସେ ସବୁଆଡେ ଚାଲିଲେ । ଯଦି ସେ ଏକ ଟେବୁଲ, କିମ୍ବା ଏକ ଚେୟାର ଉପରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଏହା ତଳେ ଠିଆ ହୋଇ କେହି ତାଙ୍କୁ ନ ଉଠାଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ଧୀର ସ୍ଵରରେ ବୋବାଇ ଥାନ୍ତି । ସେ ସବୁବେଳେ ଆମ ସହିତ ଯୋଗଦେବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ଆମ ସହିତ ବୁଲିବାକୁ ଆସିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ । ଏହା, ତଥାପି, ଆମକୁ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ପଡିଲା, କାରଣ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କନ୍ଧରେ ବୋହି ନେଇଥିଲ, ତୁମର ପୋଷାକ ଖରାପ ହେବାର ଆଶଙ୍କା ଥିଲା, ନଚେତ୍ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପଛରେ ଛାଡି ଦେବ । ଯଦି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଚଳିବାକୁ ଦିଅ, ତ’ହେଲେ ତୁମର ଅନୁରୂପ ତୁମକୁ ତୁମର ଗତି ମନ୍ଥର କରିବାକୁ ପଡିବ, କାରଣ ତୁମେ ଯଦି ବହୁତ ଆଗକୁ ପଳେଇଲ ତେବେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ରୋମାଞ୍ଚକର ଏବଂ ନିବେଦନ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବ ଏବଂ କ୍ଵାଶିମୋଡ଼ା ତୁମ ପଛରେ ହତାଶର ସହିତ ଦୌଡିବାର ପାଇବ, ସତେଯେପରି ତୁମର ନିଷ୍ଠୁରତା ଉପରେ ହୃଦୟ ଭରିଯାଇ କ୍ରୋଧ ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି । ଜେରାଲ୍ଡ ଡ଼ୁରେଲ୍ ।