ପ୍ର (131-135) ନିମ୍ନଲିଖିତ ଅନୁଚ୍ଛେଦଟି ପଢି ଉତ୍ତର ଦିଅ ।

ଆମର ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଅସମାନତାକୁ ସମାନ କରିବା ବିଷୟ ଯେତେ କୁହାଯାଇ ଆସୁଥିଲେ ହେଁ ତାହା ହୋଇପାରୁନାହିଁ; ବରଂ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମଧ୳ରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଅସମାନତା ବଢିଚାଲିଛି । ବିଶେଷ କରି ଧନ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ନେଇ ଅସମାନତାର ଖାଇ କ୍ରମେ ବଡ ହୋଇ ଚାଲିଛି । ତେଣୁ ଦୂରତା ମଧ୳ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି । ଏହା କେବଳ ମନୁଷ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଭିତରେ ନୁହେଁ, ରାଜ୍ୟ - ରାଜ୍ୟ ଓ ଦେଶ - ଦେଶ ମଧ୳ରେ ମଧ୳ ବଢିଚାଲିଛି । ନିକଟରେ ସର୍ବଜାନୀନ ହୋଇଥିବା "ବିଶ୍ଵ ଅସମାନତା ରିପୋର୍ଟ ୨୦୨୨" ରେ ବିଭିନ୍ନ  ଦିଗରୁ ଏହାକୁ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରି ଏପରି ନିଷ୍କର୍ଷରେ ଉପନିତ ହୋଇଛନ୍ତି "ୱାର୍ଲଡ୍ ଇନ୍ଇକ୍ଵାଲିଟି ଲ୍ୟାବ୍" ର ସହ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଲୁକାସ୍ ଚାନ୍ ସେଲ୍ ଏବଂ ବିଶିଷ୍ଟ ଅର୍ଥନୀତିଜ୍ଞ ଥମାସ୍ ପିକେଟି, ଏମାନୁଏଲ ସଏଜ୍ ଓ ଗ୍ରାବିଏଲ୍ ଜୁକ୍ ମ୍ୟାନ୍ । ଏମାନେ ବିଶ୍ଵର ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଆୟ ଓ ସଂପତ୍ତିକୁ ଆକଳନ କରି ଅସମାନତାର ସମୀକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି । ଆୟକୁ ଯଦି ଦେଖାଯାଏ, ବିଶ୍ଵ ଜନସଂଖ୍ୟାର  ୧୦ ଶତାଂଶ ଧନୀଲୋକଙ୍କ ନିକଟରେ  ବର୍ତ୍ତମାନ ପୃଥିବୀର ସମଗ୍ର ଆୟର ୫୨ ପ୍ରତିଶତ ସଂପତ୍ତି ରହିଛି । ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ଜନସଂଖ୍ୟାର ଅର୍ଦ୍ଧେକ ଲୋକ ମାତ୍ର ୮.୫ ଶତାଂଶ ଆୟ କରୁଛନ୍ତି । ସଂପତ୍ତି ଅସମାନତା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହି ଚିତ୍ର ଆହୁରି ଦୟନୀୟ । ବିଶେଷତଃ ଭାରତରେ ଅସମାନତାର ଅବସ୍ଥା ଅତି ସାଙ୍ଘାତିକ କହିଲେ ଅତିଶୟୋକ୍ତି ହେବ ନାହିଁ । ଏହି ରିପୋର୍ଟରେ ଭାରତକୁ "ଗରିବ ଏବଂ କେତେ ଧନୀ ଅଭିଜାତଙ୍କ ଅତି ଅସମାନ ଦେଶ" ବୋଲି ଆଖ୍ୟା ଦିଆଯାଇଛି ।  ଏହାର କାରଣ ସ୍ଵରୂପ ଏଥିରେ ଯେଉଁ ତଥ୍ୟାବଳୀ ଦିଆଯାଇଅଛି, ତାକୁ ସହଜରେ ଏଡ଼ାଇ ଦେଇ ହେବ ନାହିଁ । ଦେଶର ୧୦ ଶତାଂଶ ଲୋକଙ୍କ ନିକଟରେ ଜାତୀୟ ଆୟର ୫୭ ଶତାଂଶ ରହିଥିବାବେଳେ ୧ ପ୍ରତିଶତ ଲୋକ ଆୟ କରୁଛନ୍ତି ୨୨ ଶତାଂଶ । ନିମ୍ନରେ ରହିଥିବା ୫୦ ଶତାଂଶରୁ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଛି ଜାତୀୟ ଆୟର ମାତ୍ର ୧୩ ଶତାଂଶ । ମଧ୳ବିତ୍ତଙ୍କ ସ୍ଥିତି ମଧ୳ ଏଠାରେ ଆଦୌ ସନ୍ତୋଷଜନକ ନୁହେଁ, ବରଂ ସେମାନେ ମଧ୳ ଅନ୍ୟ ଦେଶରେ ଲୋକଙ୍କ ତୁଳନାରେ ଗରିବ । ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଜାତୀୟ ଆୟର ମାତ୍ର ୨୯.୫ ଶତାଂଶ ହିଁ ରହିଛି । ହାରାହାରି ଆୟକୁ ଦେଖିଲେ ଦେଶର ଲୋକଙ୍କ ମଧ୳ରେ ଆୟର ଅସମାନତାକୁ ମଧ୳ ଆମେ  ସହଜରେ ବୁଝିପାରିବା । ୨୦୨୧ ଭାରତର ବୟସ୍କ ଜନସଂଖ୍ୟାଙ୍କ ବାର୍ଷିକ ହାରାହାରି ଜାତୀୟ ଆୟ ୨ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାରୁ ସମାନ୍ୟ ଅଧିକ । ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ଶୀର୍ଷ ୧୦ ଶତାଂଶ ଲୋକଙ୍କ ହାରାହାରି ଆୟ ୧୧.୬ ଲକ୍ଷ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ନିମ୍ନ ୫୦ ଶତାଂଶଙ୍କ ଆୟ ମାତ୍ର ୫୩ ହଜାର ଟଙ୍କା । ରିପୋର୍ଟରେ କେବଳ ଆୟ ଓ ଧନସଂପତ୍ତିର ଆସମାନତାକୁ ଦର୍ଶାଯାଇନାହିଁ, ବରଂ ଲିଙ୍ଗଗତ ଅସମାନତା ବିଷୟରେ ମଧ୳ ତଥ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି । ଆମ ଦେଶର ଏକ ଉଦାହରଣ ନେବା । ମୋଟ ଜାତୀୟ ଆୟର ୧୮ ଶତାଂଶ ହିଁ ମହିଳା ଶ୍ରମରୁ ଆସିଥାଏ, ଯାହା ବିଶ୍ଵର ଅନ୍ୟତମ ନ୍ୟୁନ ଭାଗୀଦାରିତା । ମଧ୍ୟପୂର୍ବରେ କେବଳ ଏହା ନ୍ୟୁନତମ (୧୫%) ହୋଇଥିବାବେଳେ ଚୀନ ବ୍ୟତିରେକ ହିସାବ କରାଯାଇଥିବା ଏସିଆ (୨୧ %)  ତୁଳନାରେ ମଧ୳ ଏହା କମ୍ । ଏସବୁ ଅସମାନତାର ଗଭୀର ସାମାଜିକ, ଅର୍ଥନୈତିକ ଓ ରାଜନୈତିକ ପ୍ରଭାବ ରହିଛି । ଦେଶର ନିମ୍ନ ୫୦ ଭାଗ ଜନସାଧାରଣ ମୋଟ ଆୟ ଓ ସଂପତ୍ତିର କେବଳ ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାଗର ଅଂଶୀଦାର ହୋଇଥିବାରୁ ସେମାନେ ଗରିବ । କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ନିଜର ତଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଶିକ୍ଷା ଓ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟ ଆଦି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଯଦି ଗଣନା କରାଯାଏ, ତେବେ ଦେଶର ଜନସଂଖ୍ୟାର ୨୫ ଭାଗରୁ ଅଧିକ ଲୋକ ଦରିଦ୍ର । ସବୁଠୁ ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ହେଲା, ଏହି ଅସମାନତାର ପ୍ରଭାବ ବେଶୀ ପଡିଥାଏ ଶିଶୁ, ମହିଳା ଓ ଯୁବବର୍ଗ ଉପରେ । ଏମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ହିଁ ଅଧିକ ହୋଇଥିବାରୁ ସାମାଜିକ ସ୍ତରରେ ମଧ୳ ଅସମାନତାର କୁପ୍ରଭାବ ଅଧିକ ଅନୁଭୂତ ହେବା ସ୍ଵାଭାବିକ । ବଡ ବିଡମ୍ବନା ଏବଂ କ୍ଷୋଭର କଥା ଯେ ଦେଶର ସଂପତ୍ତିର ବେଶୀ ଭାଗ ଯେଉଁ ଧନୀ ଲୋକ ପାଖରେ ରହିଛି, ସେମାନେ ଏବେ ଦେଶ ଭିତରେ ରହିବାକୁ ଅନାଗ୍ରହୀ; ତେଣୁ ସେମାନେ ବିଦେଶରେ ବସବାସ କରିବାକୁ ପଳାୟନ କରୁଥିବା ଦେଖାଯାଉଛି । ସେମାନେ ବିଦେଶରେ କେବଳ କୋଠାବାଡି କରୁନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ମଧ୳ ବ୍ୟବସାୟ ବଢାଇ ନିଜକୁ ପ୍ରତିପତ୍ତିଶାଳୀ କରୁଛନ୍ତି । କେବଳ ସଂପତ୍ତିରେ  ଧନୀ ନୁହନ୍ତି, ବିଦ୍ୟାବୁଦ୍ଧିରେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଧନୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଦେଶରେ ବଡ ବଡ କମ୍ପାନୀ ଓ ବ୍ୟାଙ୍କ ଆଦିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ବିଦେଶକୁ ଯାଉଛନ୍ତି । ଭାରତ ସେମାନଙ୍କ ସେବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଉଛି ।