ପୃଥିବୀର ଯେଉଁସବୁ ସଙ୍କଟ ଭିତରେ ଗତିକରୁଛି ସେଥିପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ ପ୍ରଳୟ ଆଶଙ୍କାକୁ ଭୀରୁ ମନର ଦୁର୍ବଳତା ବୋଲି କହିହେବ ନାହିଁ । ପୃଥିବୀ ଜନବିସ୍ଫୋରଣର ଦ୍ୱାର ଦେଶରେ । ଭାରତ ପରି ଦରିଦ୍ର ଜନବହୁଳ ଦେଶରେ ଲୋକସଂଖ୍ୟା ଆତଙ୍କଜନକ ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଲାଣି । ଏଣେ ଲୋକସଂଖ୍ୟା ବଢୁଥିବାବେଳେ ତେଣେ ପ୍ରାକୃତିକ ସମ୍ପଦ କମିବାରେ ଲାଗିଛି । ଆରବ ଦେଶଗୁଡିକ ଆଖିବୁଜା ପେଟ୍ରୋଲର ଦାମ୍‌ ବଢାଇଚାଲିଥିବାରୁ ପ୍ରକୃତି ସଞ୍ଚିତ ରଖିଥିବା ଖଣିଜଦ୍ରବ୍ୟର ଅଭାବ ଘଟିଲେ କି ପରିସ୍ଥିତି ଉପୁଜେ ତାହା ଆମ ଅଙ୍ଗେ ନିଭାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଛୁ । ଭୂଗର୍ଭ କୋଇଲା, ପେଟ୍ରୋଲ ଇତ୍ୟାଦିର ଅସରନ୍ତି ଭଣ୍ଡାର ନୁହେଁ। ହିସାବରୁ ଜଣାପଡୁଛି ଯେ ଆସନ୍ତା ପଚାଶ ବର୍ଷ ଭିତରେ ପେଟ୍ରୋଲ, ଶହେ ଦୁଇଶହ ବର୍ଷ ଭିତରେ କୋଇଲା ଓ ତା 'ପରେ... ତା'ପରେ କ'ଣ ସରିବ ସେ ହିସାବ ଅନାବଶ୍ୟକ । ଶକ୍ତିସଙ୍କଟର ସନ୍ତୋଷଜନକ ସମାଧାନ ବିଜ୍ଞାନୀମାନେ ଇତିମଧ୍ୟରେ କରି ନ ପାରିଲେ ପ୍ରଳୟ ପାଇଁ ଏ ଦୁଇଟିରୁ ଗୋଟିଏ ଶେଷ ହେବା ଯଥେଷ୍ଟ । ଗତ ଅର୍ଦ୍ଧଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ବୈଜ୍ଞାନିକ, ଯୋଜନା ବିଶେଷଜ୍ଞ ଓ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ଲେଖକମାନେ ବିଶ୍ୱବାସୀଙ୍କୁ ପ୍ରାକୃତିକ ସମ୍ପଦ ଶେଷ ହୋଇଯିବାର ବିପଦ ସମ୍ପର୍କରେ ସତର୍କ କରିଆସୁଛନ୍ତି । ଜନବିସ୍ଫୋରଣ ବା ଶକ୍ତିସଙ୍କଟ ନେଇ ଜନତା କିନ୍ତୁ ବିବ୍ରତ ନୁହେଁ । ଏ ବିଷୟରେ ଲୋକଙ୍କର ମନୋଭାବ ହେଉଛି, ବିଜ୍ଞାନୀ ଓ ଜନନାୟକଙ୍କର ସମସ୍ୟାରେ ଆମେ ମୁଣ୍ତପୂରାଇ କିଛି ଲାଭ ନାହିଁ । ଯଥାସମୟରେ ବିଜ୍ଞାନୀଗଣ କିଛି ପ୍ରତିକାର କରିବେ, ମହାସଙ୍କଟ କାଳରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ । ଏପରି ଆଶା କରିବା କେତେଦୂର ଯଥାର୍ଥ ସେ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପ୍ରଶ୍ନ । କଥା ହେଉଛି, ବାସ୍ତବ ପ୍ରଳୟ ସମ୍ଭାବନା ସାମନାରେ ତ ଆମେ ଅବିଚଳିତ । ପୃଥିବୀରେ ଜଳ, ସ୍ଥଳ, ଆକାଶ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ଦୂଷିତ ହେଉଛନ୍ତି । ଯେଉଁ ଗଙ୍ଗା ଆମର ଅତି ପବିତ୍ର ସେହି ଗଙ୍ଗାରେ କଳକାରଖାନାର ମଇଳା ପାଣି ଓ ସହରର ନାଳ ନର୍ଦ୍ଦମାସବୁ ଉପନଦୀ ପରି ଆସି ମିଶି ତା'ର ଜଳକୁ ଦୂଷିତ କରିଚାଲିଛନ୍ତି । ଭାରତର ନଦୀମାନ ଆଉ ପୁଣ୍ୟତୋୟା ହୋଇ ନାହାନ୍ତି । ଜନତା ଏହିସବୁ କଥା ଶୁଣି ନିରବ ରୁହେ, ବିଶେଷତଃ ଗଙ୍ଗାଜଳ ଦୂଷିତ ହେଉଥିବାରୁ କଥା ତା'ର ମନକୁ ଛୁଏଁ - କ୍ଷଣକ ପାଇଁ । ଅସଲ ଗଙ୍ଗା ମନରେ ଓ ଏହିପରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ବାଣୀର ତ ଅଭାବ ନାହିଁ ।