ଅନୁଚ୍ଛେଦଟି ପାଠକରି ପ୍ରଶ୍ନ (ନଂ 01 ରୁ 05 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ) ଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ତର ବାଛ :
ଯେ ନୂଆ ଆସେ, ସେ ପୁରୁଣାଠାରୁ ଅଲଗା ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ । ସେ ଚେଷ୍ଟାକଲେ ମଧ୍ୟ ଅବିକଳ ପୁରୁଣା ପରି ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ତଥାପି ପୁରୁଣାକୁ ଅନୁକରଣ କରିବା ଦ୍ଵାରା ତାକୁ ବଞ୍ଚେଇ ରଖୁବା ପାଇଁ କେତେ ଜଣ ରକ୍ଷଣଶୀଳ ପୁରୁଣା ପନ୍ଥୀ ସବୁ ଯୁଗରେ ଥାଆନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର ଆପ୍ରାଣ ଚେଷ୍ଟା ସତ୍ତ୍ଵେ ପୁରୁଣା ତା’ର ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରଖିପାରେ ନାହିଁ । ନୂତନର ସଂଘାତରେ ତା’ର ଚାରିଆଡ଼ କୋରିହୋଇ ଝଡ଼ିଯାଏ । ସେ ଅବଶ୍ୟ ଖସିଯିବ । ତାକୁ ଜବରଦସ୍ତି ଧରି ରଖୁଲେ ସେଥୁରେ ଅସ୍ଵାଭାବିକତା ଆସିଯାଏ । ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଗୁରୁକୁଳାଶ୍ରମ ପରି, ପେଣ୍ଟ କୋଟ୍ ଭିତରେ ଚିତାପରି । ବାପ ବୁଢ଼ାହୋଇ ମରିଗଲା ପରେ ଯେମିତି ସେ ମୃତଦେହକୁ ରହୁଏ ନାହିଁ, ରଖୁବା ଅସ୍ଵାଭାବିକ ଏବଂ ରଖିବା ନିଷ୍ପ୍ରୟୋଜନ, ତାକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ହେବ, ସେହିପରି ଯେକୌଣସି ସଂସ୍କାରର ନିଷ୍ଠାଣ ଜଡ଼ ପିଣ୍ଡକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିବା ବିଶେଷ ବିଜ୍ଞତାର ପରିଚାୟକ ନୁହେଁ । ଯେ ଯାଉଛି ତାକୁ ସମ୍ମାନର ସହିତ ଯିବାକୁ ଦିଅ । ଶବାଧାର ଚାଲିଗଲେ ତାକୁ ଅନେକ ମୁଣ୍ଡରୁ ଟୋପି କାଢ଼ି ନୀରବ ସଂଭ୍ରମରେ ବାଟ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ । ଚାଲିଗଲା ବୋଲି ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚୟ ଅଛି । ତାଙ୍କ ହାତଲେଖା ପୋଥ, ତାଙ୍କ ଜୋତା, ଛତା, ଘଡ଼ି ହୁଏତ ସ୍ମୃତି-ସମ୍ବଳ କରି ରଖନ୍ତୁ ; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଯିବାକୁ ଦେବୁ ନିଶ୍ଚୟ । ସେ ବଞ୍ଚିଥୁଲେ ଆମେ ଖୁସି ହୋଇଥାନ୍ତୁ ନା ନାହିଁ, ବା କେତେଦିନ ଖୁସି ହୋଇଥାନ୍ତୁ ତା’ କହିବା କଠିନ । କାରଣ ପୁରୁଣା ମଣିଷ ପୁରୁଣା ଅନୁଷ୍ଠାନ, ପୁରୁଣା ପୋଷାକ ପରି ଆସ୍ତେ ବେଦରକାରୀ ହୋଇଯାଏ । ଜୀର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ପରିତ୍ୟାଗ କରି ନୂଆ ବଦଳ କରିନେବା ହେଲା, ସ୍ଵାଭାବିକ ଧର୍ମ ।