ଅନାଦି କାଳରୁ ପୃଥ‌ବୀ ତା’ର ମେରୁରେଖା ଚାରିପାଖେ ଘୂରି ଘୂରି ଆପଣା କକ୍ଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ପରିକ୍ରମା କରିଚାଲିଛି । କସ୍ମିନ୍‌କାଳେ ଏହାର ଗତି ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଦ୍ରୁତ ବା ମନ୍ଥର ଥୁଲା କି ନା, ସେ ବିଷୟରେ କୌଣସି ପ୍ରମାଣ ମିଳିନାହିଁ । ମାତ୍ର ଏବେ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ତଥ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି ପୃଥ‌ବୀ କ୍ରମେ ସୁବିର ହୋଇଆସୁଛି । ତା’ର ଗତି କ୍ରମେ ଶିଥୁଳ ହୋଇପଡ଼ୁଛି ଏବଂ ପ୍ରାୟ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷରେ ତା’ର ଘୂର୍ଶନରେ ଏକ ସେକେଣ୍ଡ ଅଧିକ ସମୟ ଲାଗୁଛି । ଏଭଳି ଭାବରେ ସ୍ଟ୍ରବିର ହୋଇ ଆସୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତା’ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ ମାନବର ପ୍ରଗତି ଅତି ପ୍ରଖର ହୋଇଉଠିଛି । ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ମାନବ ସଭ୍ୟତା ଅଗ୍ରଗତି କରିଆସିଛି । ମାତ୍ର ବିଗତ ଦୁଇଶହ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ବିଶେଷତଃ ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ମାନବ ବିଜ୍ଞାନ ଜଗତରେ ଯେଉଁ ତୁମୁଳ ବୈଚିତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି ସେଥିରେ ସେ ଏକ କଳ୍ପନାତୀତ ରାଜ୍ୟରେ ଆସି ଉପନୀତ ହୋଇଛି । ପୃଥ‌ବୀ ପୃଷ୍ଠରେ ସବୁ ଅଞ୍ଚଳ ଆଲୋକରେ ସମତୁଳ ଭାବରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ନ ହୋଇପାରେ । ମେରୁଦେଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଶ୍ମି ଅନୁଭୂତ ହେବାର ସୁଯୋଗ ନ ମିଳିପାରେ; ମାତ୍ର ଏଥିଲାଗି ଆଲୋକକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ ଅନ୍ଧକାର ହିଁ ବରାବର ସହଚର ହୋଇ ରହିବ । ବ୍ୟୋମଯାନ ଜନ୍ମ ହେବାର ହୋଇଛି- ପ୍ରାୟ ପଚାଶ ବର୍ଷ ଇତି ମଧ୍ୟରେ ଏ ଯାନ ଶୈଶଃବ ଏବଂ କୈଶୋର ପାର ହୋଇ ଅଭିନବ ଯୌବନରେ ଆସି ପହଞ୍ଚୁଲାଣି । ଜେଟ୍ ଚାଳିତ ବୋଇଙ୍ଗ୍ ୭୦୭ ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠରୁ ୪୦ ହଜାର ଫୁଟ ଉପରେ ଘଣ୍ଟାରେ ୫୦୦ ମାଇଲ ହିସାବରେ ଗତି କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲାଣି । ବିରାଟ ଆଟଲାଣ୍ଟିକ୍ ମହାସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ତାକୁ ଲାଗୁଛି ମାତ୍ର ଛଅ ଘଣ୍ଟା । ମାତ୍ର ଏଥିରେ ଆଚମ୍ବିତ ହେବାର କ’ଣ ଅଛି ? ବହୁକାଳ ପୂର୍ବେ ରାମାୟଣ ଯୁଗରେ ଏ ଦେଶରେ ଥିଲା ପୁଷ୍ପକ ବିମାନ । ସେ ବିମାନ ଥିଲା କାମଗ । ସେଥ୍ରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ନଥୁଲା କି ଜେଟ୍‌ର ପ୍ରୟୋଗ ନଥୁଲା । ଆରୋହୀର ଅଭିଳାଷ ଅନୁଯାୟୀ ସେ ଯାନ ଗତି କରୁଥିଲା ଏବଂ ଆରୋହଣ ଓ ଅବରୋହଣ କରୁଥିଲା ।