ଧରାପଥରେ ନିର୍ବିକାରରେ କିଏ ପଡ଼ିଛି ?

ଆକାଶ ତଳେ ଧୂଳିକଣା ମୁଁ

ବିଶ୍ଵେ ଅତି ସାନ

ଜୀବନେ ମୋର ନାହିଁ ତ କେବେ

କା’ ସାଥେ ଅଭିମାନ ।

ଜନ୍ତୁ ଜୀବ ସବୁରି ପାଦ

ପୀଡ଼ଇ ନିତି ମତେ

ନିର୍ବିକାରେ ତଥାପି ମୁହିଁ

ପଡ଼ିଛି ଧରାପଥେ ।

ଜଗତେ ମୋର କି ଯାଏ ଆସେ

ଦୁଃଖେ ଅବା ସୁଖେ

ଏତିକି ଜାଣେ ବିଶ୍ଵ ଜୀବ

ମିଶଇ ମୋର ବୁକେ ।

ବାକ୍ୟ ହୀନ ନିଃସ୍ଵ ମୁହିଁ
ଭରସାହୀନ ଚିର,
ସକଳ ଚାପ ନେବାରେ ସହି
ଦକ୍ଷ ଏ ମୋର ଶିର ।
ସୃଷ୍ଟି ଦିନୁ ଦେଖୁଛି ବସି
ସକଳ ଅଭିଯାନ,
ଆକାଶ ତଳେ ଧୂଳିକଣା – ମୁଁ. ’
ବିଶ୍ଵ ଅତି ସାନ ।