एकदा तमसा नद्याः तीरे विद्यमानेन व्याधेन विध्यम् एकं काममोहितं क्रौञ्चखगम् अपश्यत्। तस्य सहचरस्य वियोगेन व्याकुलतायाः क्रौञ्च्याः उच्चैः करुणं क्रन्दनम् अशृणोत्। तस्याः दयनीयां दशां विलोक्य द्रवितहृदयस्य ऋषेः मुखात् एकः श्लोकः निरगच्छत् - 

मा निषाद! प्रतिष्ठां त्वमगमः शाश्वतीः समाः। 

यत्क्रौञ्चमिथुनादेकमवधीः काममोहितम्।। 

      अयमेव श्लोकः लौकिकसंस्कृतसाहित्यस्य आदिश्लोकः, कवि च आदिकविः जातः।